ขึ้นเ ครื่องบินครั้งแรกในชีวิต

วันที่ 8 ตุลาคม 2008 อันดามันและฟ้าใสขึ้นเครื่องบินครั้งแรกในชีวิต ตอนอายุได้5เดือนกะ28วัน กับสายการบินAir Berlin แม่เองรู้สึกกังวลนิดหน่อยว่าลูกทั้ง2 คนจะมีปัญหาอะไรไหมกลัวว่าจะปวดหูและร้องไห้ก้อเลยพยายามเอานมให้ดื่มเวลา ที่เครื่องจะขึ้นเพราะเท่าที่รู้มามันจะช่วยให้หายหูอื้อได้ 2 ชั่วโมงกับการอยู่บนเครื่องไม่มีปัญหาอะไรทุกอย่างก้อเรียบร้อยดีมีร้องไห้ บ้างนิดหน่อยแต่ถือว่าปกติ อะนะ

อันดามัน กะฟ้าใสดูปลาฉลาม

หลังจากเดินทางมาถึงเกาะมาร์ยอคก้าคืนวันที่8ตุลาคม ตอน 5 ทุ่มเช้าวันที่ วันที่ 9 ตุลาคม เราเดินทางไปเที่ยว Palma aquariam ที่นี้มีปลาให้ดูมากมายจะว่าไปแล้วก้อคล้ายกับโอเชียนเวอร์ที่พัทยานะแต่ที่ นี้เขาจะใหญ่กว่านิดหน่อย จำพวกปลาต่างๆที่แสดงโชว์ก้อคล้ายกันหรือจะเรียกว่าเหมือนกันก้อได้ อันดามันชอบดูปลามากมองดูตลอด ที่นี้เขามีพรมไว้ปูให้นอนดูปลาได้อันดามันเองก้อนอนดูกะเขาด้วยยิ่งเวลาที่ ปลาว่ายเข้ามาใกล้ๆจะยกไม้ยกมือโวยวายตลอด ตลกดีใครๆเห็นก้อยิ้ม ส่วนฟ้าใสเวลาปลาเข้ามาใกล้ๆกลัวร้องไห้เลย

ฟ้าใสกินครัวซองจ้า

ตั้งแต่เดินทางมาถึงเกาะมา์ยอร์คก้าได้เห็นการเปลียนแปลงของฟ้าใสกะ อันดามันหลายอย่าง ฟ้าใสชอบมองและทำปากเหมือนอยากจะกินด้วย ทุกครั้งเวลาที่เรากินข้าวหรือกินอาหารอย่างอื่น พ่อคริสเตียนก้อเลยทดลองเอาครัวซอง1 ชิ้นให้ ที่แรกคิดว่าลูกคงไม่กินแต่ที่ใหนได้ฟ้าใสเอาใสปากเลยทำปากแงบแงบ ไม่รู้กินได้บ้างอะเปล่า แม่ก้อเลยให้พ่อรีบถ่ายรูปเก็บเอาไว้ดู ส่วนอันดามันเองก้อเริ่มตะแคงเหมือนจะคว้ำ แต่ก้อคว้ำไม่ได้้สักที่ตัวหนะไปได้แล้วแต่หัวหนะยังอยู่อาจจะเพราะหัวโตไป หน่อยมั้ง นี้ก้อรอลุ่นอยู่ว่าเมื่อไหร่จะคว้ำได้สะที อ้อ...อีกอย่างที่ฟ้าใสทำได้ก้อคือเอานุกกี้ใส่ปากได้เองแล้วแต่บางครั้งก้อ เลยไปใส่ตาบ้างใส่จมูกบ้างเห็นแล้วก้อตลกดี ....เก่งขึ้นทุกวันเลยนะลูกแม่เนี้ย...

หมอนัดฉีดวัคซีน

เมื่อวานนี้ 21 ตุลาคม ครบกำหนดหมอนัดไปตรวจร่างกายและฉีดวัคซีน ทุกอย่างเรียบร้อยดี ยกเว้นการฉีดยาเพราะร้องไห้ทั้ง2 คนเลย คุณหมอบอกว่าอันดามันตัวโตมากแต่ถือว่ายังปกติอยู่และโตขึ้นอันดามันเขาจะโต เหมือนพ่อส่วนฟ้าใสต้องรอดูตอนเขาอายุ2 ขวบว่าจะเป็นยังไงต่อไป
http://www.thailine.com

อันดามันกะนุ๊กกี้

22 ตุลาคม อันดามันเขาเก่งขึ้นแล้วนะหลังจากที่เฝ้าดูมาหลายวันวันนี้อันดามันสามารถ หยิบนุ๊กกี้ใส่ปากใส่จมูกและคว้างทิ้งได้แล้วเก่งจริงๆเลยลูกแม่ส่วนฟ้าใส ไม่ต้องพูดถึงเพราะเขาเก่งอยู่แล้วจะว่าไปแล้วอันดามันกะฟ้าใสเขาก้อแตกต่าง กันเยอะพอสมควรนะบางอย่างอันดามันสามารถทำได้ก่อนอย่างเช่นการพูดหรือเรียก ง่ายๆว่าโวยวายนั้นเองอันดามันเขาจะเป็นนักโวยวายชั้นยอดเลยพูดได้ทั้งวัน ตอนนี้ก้อสามารถทำเสียงผีหลอกตามแม่ได้แล้ว55555ส่วนฟ้าใสเป็นนักสำรวจตัว ยงค์เลยหละเธอจะหยิบและจับสิ่งของต่างๆข้างตัวเธอมาดูหมุนไปหมุนมาและบาง ครั้งก้อหยิบใสปากเลยและที่หยิบใส่ปากบ่อยที่สุดก้อจะเป็นกระดาษทิชชูนั้น เองเพราะเวลาเปลียนแพมเพิสจะได้หยิบใช่ง่ายคุณเธอก้อเลยหยิบใส่ปากง่ายไป ด้วย

นอนดึกตื่นเช้า

เมื่อคืนนี้ 23 ตุลาคม ฟ้าใสร้องไห้งอแงง่วงนอนแต่ไม่ยอมนอนเลยทำให้อันดามันนอนไม่ได้ไปด้วย อันดามันเองก้อเลยร้องไห้อีกคนที่นี้ก้อเลยยุ่งกันไปหมดไม่รู้จะเอาคนใหน ก่อนดี อุ้มพี่น้องก้อร้อง อุ้มน้องพี่ก้อร้อง สรุปแม่ต้องเรียกพ่อคริสเตียนมาช่วยจัดการ1คนไม่งั้นไม่ต้องนอนกันหละคืนนี้ ฟ้าใสพอเห็นหน้าพ่อจากที่ร้องไห้อยู่ก้อยิ้มหวานเลย แหม ลูกพ่อสะจริงๆเลยนะ แม่ก้อดีใจคิดว่าเงียบแล้วแต่ที่ใหนได้แหกปากต่ออีกสะงั้น ก้อเลยต้องเปลียนแผนให้พ่อไปดูพี่อันดามันแทน น้องฟ้าใสแม่ต้องอุ้มพาเดินไปเดินมากว่าจะเงียบเล่นเอาสะเหนื่อยเลย ส่วนอันดามันพอน้องเงียบเสียงลงก้อเลยได้หลับได้นอนกะเขาบ้างไม่ต้องหนวกหู ว่างั้นเถอะ แม่เองก้อจะได้นอนบ้างหละนะ

ตี5สี่สิบอันดามันตื่นขึ้น มาร้องไห้กินนมและนอนเล่นต่อยังไม่ยอมหลับแต่ฟ้าใสตื่นมาร้องไห้เสียงดังเลย โวยวายสะคนทั้งบ้านตื่นกันหมดเอานมให้แล้วยังไม่เงียบต้องอุ้มกันอีก แล้วกว่าจะเงียบก้อ6โมงกว่าตอนนี้เก้าโมงแล้วทั้งสองคนยังนอนหลับอยู่แม่ก้อ เลยมีเวลาได้เขียนบันทึกเพราะถ้าตื่นก้อคงจะไม่มีเวลาแล้วหละเริ่มหิวข้าว แล้วไปกินข้าวเช้าก่อนนะ

อันดามันกะฟ้าใสไปหาคุณทวด

วันอาทิตย์ที่ 26 ตุลาคม2008 ครอบครัวเราไปโบสถ์กัน ฟ้าใสกะอันดามันอยูู่่กับพี่เลี่ยง4คนและเพื่อนๆเด็กตัวเล็็กอีก6คน อันดามันกะฟ้าใสได้หมายเลข487 ส่วนเด็กคนอื่นๆก้อได้หมายเลขที่แตกต่างกันไปแม่กับพ่อต้องจำไว้ด้วยเพราะ ถ้าลูกใครร้องไห้มากจนพี่เลี้ยงดูแลไม่ไหวเขาจะโชว์หมายเลขขึ้นที่หน้าจอ โปรเจคเตอร์พ่อกับแม่จะต้องลงไปดูแลต่อจนกว่าจะเงียบ โบสถ์ที่watzikonเขามีการสอนศาสนาให้กับเด็กเล็ก เด็กโต รวมไปถึงผู็ใหญ่ด้วยสรุปก้อคือสามารถไปกันที้งครอบครัวได้เลยโบสถ์มีตั้งแต่ 09:30-11:00 กลับจากโบสถ์แล้วเราคุยกันว่าหลังจากกินข้าวเที่ยงแล้วเราจะไปหาคุณทวดกัน เพราะไม่ได้ไปหานานแล้วบ่ายโมงกว่าเราออกจากบ้านกันถึงบ้านคุณทวดก้อใกล้จะ บ่าย2โมง อันดามันกะฟ้าใสไปหาคุณทวดครั้งนี้เป็นครั้งที่2 แล้วครั้งแรกไปตอน3เดือนกว่าตอนนี้ก้อ6เดือนกว่าแล้วคุณทวดยาคอบอายุได้96ปี แล้วหูไม่ค่อยได้ยินแล้วเวลาคุยต้องตะโกนคุยด้วยวันนี้เราเอาซุปฟักทองที่ มณีรัตน์ทำกับเค็กผลไม้ไปฝากคุณทวดแต่คุณทวดบอกว่าไม่ชอบซุปก้อเลยต้องเอา กลับบ้านคืนคุณทวดเห็นอันดามันกะฟ้าใสก้อยิ้มและมองดูตลอดความสุขของคนแก่จะ มีอะไรไปมากกว่าการที่มีลูกหลานมาเยื่ยมมาคุยด้วย

อันดามันไม่สบาย

30ตุลาคม08 อันดามันไม่สบายอีกแล้วมีน้ำมูกและไอทั้งวันเป็นแบบนี้มา2-3 วันแล้ว คิดว่าพรุ่งนี้จะต้องพาไปหาหมอเช็คดูปอดสะหน่อยกลัวว่าจะเป็นอันตราย กลางวันอันดามันได้นอนนิดหน่อยแบบว่านอนแป็ปเดียวก้อตื่น ตอนค่ำนอนหลับไปตอน1ทุ่มและตื่นอีกที่ตอน3ทุ่มตื่นมากินนมและนอนต่อ 5ทุ่มตื่นอีกครั้งร้องไห้โวยวายเพราะไอมาก ก้อจะเป็นแบบนี้ทั้งคืนสงสารลูกมากๆ แม่ก้อทำได้แค่เอายาแก้ไอให้กินคอยหยอดยาที่จมูกและทายาที่อกให้ ตี4 อันดามันร้องไห้ดังมากแม่ตกใจตื่นรีบเข้าไปอุ้มกว่าจะเงียบได้ก้อเกือบตี 5แล้วพ่อเองก้อตื่นเพราะตกใจเสียงลูกเหมือนกันตี5กว่าก้อเลยไม่ได้นอนต่อ เตรียมตัวไปทำงานเลย 8โมงกว่าพ่อโทรมาบอกว่านัดหมอแล้วได้เวลา 11โมงเช้าและจะมารับตอน10โมง45 เราไปถึงคลีนิค หมอตอน11โมง10นาที หมอเ็ช็คดูอาการของอันดามันและบอกว่าอันดามันหายใจยากและหายใจเร็วกว่าปกติ ให้ยามากินและให้โทรบอกผลตอน5โมงเย็นถ้าไม่ดีขึ้นจะต้องไปโรงพยาบาล อันดามันกินยาครั้งแรกตอน12โมงกินไปสักพักแม่ก้อไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนแปลง หรือว่าแม่ใจร้อนไปเองแต่ก้อไม่น่าใช่เพราะคุณหมอพูดเองว่ายามันจะช่วยให้ หายใจดีขึ้น รอตอนบ่าย3โมงอีกทีแล้วกันหวังว่าทุกอย่างคงจะดีขึ้น

อันดามันไม่สบาย2

31ตุลาคม08 เวลา5โมงเย็นพาอันดามันไปโรงพยาบาลเด็กที่ซูริคเพราะอาการไม่ดีขึ้นเลย ถึงโรงพยาบาลก้อเข้าห้องฉุกเฉินเช็คอาการด่วน หมอตรวจดูอาการของอันดามันและบอกว่าอันดามัน มีปัญหากับการหายใจออก ส่วนการหายใจเข้าไม่มีปัญหา หมอบอกว่าจะต้องให้ยาขยายหลอดลมและพ่นยาเข้าไปในปอด การพ่นยาจะทำให้เด็กกลัวและไม่ชอบแต่มันสามารถช่วยให้หายใจได้ดีขึ้นทันที หลังจากหมอออกไปแล้วพยาบาลก้อเข้ามาเอายาขยายหลอดลมให้กินและช่วยพ่นยาให้ รวมทั้งสอน วิธีพ่นยาให้ด้วยเพราะจะต้องกลับเอาไปทำที่บ้านต่ออีก2วัน พยาบาลเริ่มพ่นยาให้อันดามันโ้ดยเอาเครื่องพ่นยาที่มีลักษณะคล้ายหน้ากาก ออกซิเจนมาใส่ลงที่หน้าของอันดามันและฉีดน้ำยาเข้าไปนับ1-10ช้าๆทำแบบนี้ 3ครั้ง เพื่อให้อันดามันสูดเอาน้ำยาเข้าไปในปอด อันดามันร้องให้เสียงดังมากและดิ้นไปดิ้นมาตั้งแต่ครั้งแรก คงเพราะตกใจและกลัวน้ำตาของอันดามันไหลเป็นทางร้องให้หน้าดำหน้าแดงไปหมด แม่เองก้อน้ำตาคลอเหมือนกันต้องหันไปมองที่อื่นสงสารลูกจับใจไม่อยากเห็นลูก ทรมานแต่ไม่ทำก้อไม่ได้เพราะถ้าอันดามันหายใจแบบนี้ต่อไปจะเป็นอันตรายต่อ ชีวิตได้ พยาบาลพ่นยาครบ3ครั้งแล้วและออกไปจะกลับมาพ่นอีก20นาทีข้างหน้า อันดามันยังร้องไห้ไม่หยุดแม่ต้องเอาฟ้าใสให้พ่ออุ้มและแม่ไปอุ้มอันดามัน แทน อุ้มไปสักพักอันดามันก้อเงียบลงและเล่นได้ พ่อเห็นอันดามันกลัวเครื่องพ่นยา พ่อก้อเลยเอาเครื่องพ่นยามาเล่นกับอันดามันหวังว่าจะลดความกลัวของลูกไปได้ บ้าง อยากน้อยก้อจะทำให้ลูกชินกับเครื่องพ่นยามากขึ้น พอเล่นได้สักพักก้อถึงเวลาที่จะพ่นยาอีกแล้ว พยาบาลเข้ามาและบอกว่าครั้งนี้แม่จะต้องหัดทำเพราะจะต้องเอาไปทำให้ลูกที่ บ้านต่อ พอแม่ได้ยินแม่ปฏิเสธทันทีว่าไม่เอาไม่กล้าทำสงสารลูกแม่ให้พ่อทำแทนพ่อก้อ โอเคทำแทน พอพ่อเริ่มเอาเครื่องพ่นยามาครอบ อันดามันก้อร้องไห้ทันที่พ่อเองก้อพยายามพ่นยาให้เสร็จเพราะอันดามันดิ้น ตลอด ในที่สุดพ่อก้อพ่นยาใด้สำเร็จไปอีกครั้ง อีก20นาทีข้างหน้าจะเป็นครั้งสุดท้ายที่พ่นยาและครั้งสุดท้ายนี้พยาบาล บอกว่าแม่จะต้องเป็นคนทำ หลังจากพยาบาลออกไปแล้วและกลับมาอีกครั้ง บอกตรงๆเลยว่าเครียดมากแต่ก้อต้องทำแม่เอาที่พ่นยามาครอบ อันดามันเริ่มดิ้นแต่แม่รู้ว่าแม่ถอยกลับไม่ได้แล้วแม่ต้องพ่นยาให้เสร็จฉีด ยาเข้านับ1-10 และฉีดนับ1-10ฉีดเข้าไปอีกและนับ1-10 เฮ้อเสร็จแล้วลูก หมอเข้ามาตรวจอันดามันอีกครั้งและบอกว่ายาช่วยให้หายใจดีขึ้นบ้างแล้ว อันดามันสามารถกลับบ้านได้หมอให้ยาขยายหลอดลมกับยาพ่นมาทำต่อที่บ้านโดยให้ พ่นยาทุก6ชั่วโมงเป็นเวลา2วันและวันจันทร์ให้ไปหาหมอตรวจอีกครั้ง เราอยู่ที่โรงพยาบาลกัน 2 ชั่วโมงกว่า เครียดแต่ก้อมีรอยยิ้มกับฟ้าใสลูกสาวคนสวย ด้วยความเป็นเด็กที่ไร้เดียงสา ก้อเลยยึดเตียงหมอที่ใช่ตรวจพี่ชายเอามาเป็นที่เล่นสนุก หมุนไปหมุนมาดึงกระดาษแผ่นใหญ่ที่ใช้ปูเตียงมาเล่นจนกระดาษขาดหมดแถมเอา กระดาษมาใส่ปากอีก ต้องแย่งกันอยู่หลายครั้ง อันดามันเองก้อเล่นกะน้องด้วยเป็นที่สนุกสนานเห็นแล้วก้ออดยิ้มไม้ได้

อันดามันจะหายแล้ว

วันที่ 6 พ.ย.2008 อาการของอันดามันดีขึ้นมากแล้วหายใจเสียงดังบ้างเป็นบางครั้ง ส่วนอาการไอก้อเกือบจะไม่มีแล้ว ดีใจที่ลูกใกล้จะหายสะทีหลังจากที่เห็นลูกไม่สบายมาเป็นอาทิตย์ วันนี้ตอนกลางวันอันดามันเล่นสนุกเต็มที่ส่งเสียงโวกเวกโวยวายหัวเราะชอบใจ ส่วนฟ้าใสเองก้อเล่นสนุกไม่แพ้พี่เหมือนกัน กลางวันเล่นเหนื่อยแม่คิดว่ากลางคืนจะนอนง่ายแต่ที่ใหนได้หละนอนยากเหมือน เดิมเริ่มนอนตอน1ทุ่มแต่หลับเข้าจริงๆก้อ2ทุ่มจะครึ่งเป็นแบบนี้ทุกวันฟ้าใส จะหลับยากที่สุดต้องใช่วิธีบังคับให้นอนกันเลย